Następny mecz:  Deportivo  -  Barcelona     ·  Niedziela, 29 kwietnia 20:45  ·  35. kolejka La Liga Eleven Sports 1   ·  Kolejne mecze   ·  Terminarz

Walencja – miasto postmodernizmu i futbolu. VCF-FCB 16:15 GMT

 22 października 2016, 06:00

 Challenger

Źródło: własne

 9 komentarzy

Sobota, 22 października 16:15, 9. kolejka La Liga, Miejsce: Estadio Mestalla, Transmisja: Eleven
Valencia CF 2:3 FC Barcelona

Munir El Haddadi 52'

Rodrigo 56'

Lionel Messi 22', 90' (k.)

Luis Suárez 62'

Po przybyciu do Walencji trzeba skierować się w stronę portu. Carrer del Pare Tomás ruszyć przed siebie. Z początku się nie zanosi, ale budynki zaczną się przerzedzać. Po dotarciu na Plaça D'Europa nic nie burzy widoku, i dobrze. To niezwykły widok.

W dawnym korycie rzeki Turia osiadł zespół zadziwiających budynków. Zgodnie z założeniami postmodernizmu stanowią forum publicznej przestrzeni. Jeszcze w 1957 roku płynęła tędy woda. Powódź 14 października zalała miasto. Regularnie zdarzały się mniejsze podtopienia. Władze postanowiły opanować żywioł. W 1958 roku zakończono zmianę biegu rzeki. Została przekierowana tak, by omijać Walencję od południa. Wyschnięte koryto śródmiejskie szybko porosło parkiem. Wijąc się między dzielnicami stał się popularnym miejscem spacerów i skrótem. Natura z powrotem wdarła się na swoje miejsce. Człowiek raz jeszcze postanowił ją okiełznać. Tym razem szanując jej obecność – w 1986 roku udostępniono mieszkańcom uporządkowane i zrewitalizowane „Ogrody Turii”. Sam park nie zaspokoił ambicji miejskich planistów, świadomych historycznej bliskości popularniejszej Barcelony i słusznie widzących potrzebę przyciągnięcia do miasta turystów coraz tłumniej odwiedzających plaże regionu. W połowie lat 90. pomysł stworzenia muzeum nauki wyrastającego z dawnego dna rzeki zyskał budżet i zezwolenia. Rozpoczęto ogromne przedsięwzięcie budowlane, które miało potrwać dziewięć lat. Projekt urodzonego w Walencji architekta Santiago Calatravy został ukończony w 2005 roku, akurat przed kryzysem. Miasteczko sztuk i nauk, Ciutat de les Arts i les Ciències, obejmuje kapsuły planetarium, interaktywnego muzeum nauki, sali operowej, wielofunkcyjnej auli, otwartą galerię oraz oceanografium. Poszczególne budynki przypominają z bliska wielką skrzydlicę, szklane oko, wystawiony na słońce szkielet wieloryba. Z daleka wyglądają jak żaglowce, które zerwały się z lin i wtargnęły między ulice. Oboma odniesieniami oddają hołd. Wodzie, z której żyją serwujące obfitość owoców morza restauracje i całe miasto. To projekt unikatowy w skali świata, a jego wchłonięcie w i przez tkankę miejską jest na wielu płaszczyznach imponujące.

Niecka ogrodów Turii leży oczywiście poniżej poziomu ulic. Szklane rzeźby Calatravy mimo swego majestatu tworzą spójną całość z miastem, wsiąkają w otaczający je krajobraz. Dokładnie to samo można powiedzieć o Mestalla, stadionie, na którym w sobotnie popołudnie przyjdzie grać FC Barcelonie. Wyłania się znienacka zza bloków i koron drzew gęsto porastających walenckie chodniki. Idąc tam pierwszy raz w środku zwykłego dnia, można go przeoczyć i po minięciu ze zdumieniem spojrzeć wstecz. Znam parę osób, którym się to udało.

Ludzie z Walencji uwielbiają swoją zieloną rzekę. Jeśli istnieje rzecz, którą uwielbiają bardziej – jest nią futbol. Całe mistrzostwa świata w RPA oglądałem z przyjaciółmi w barze przy Plaça del Cedre. Zmieści się w nim dwudziestka gości. Na czas meczów La Roja wyjeżdżała wielka plazma, stoliki przejmowały chodnik i zaczynała się fiesta. Widownia rosła do setki, podczas finału było ponad 150 osób. Valencianos kochają futbol. Potrafią się nim cieszyć, smakować jak dobrze przyrządzoną langustę, jak mało kto doceniać efektowne zagrania rywala.

W stolicy czwartej pod względem populacji prowincji Hiszpanii kocha się Valencię Club de Fútbol. W mieście „istnieje” tylko jeden zespół. O Levante mało kto wspomina. Ludzie pytani na ulicy nie potrafią wskazać, gdzie leży arena Les Granotes. Nie wiedzą dokładnie. Ponieważ miasteczko treningowe aktualnego drugoligowca znajduje się w Buñol, miejscu kapitalnie szalonej Tomatiny, rzadką okazją usłyszenia o Levante bywa żart, że jego piłkarze na treningach rzucają się pomidorami.

Valencia sześć razy zdobyła mistrzostwo Hiszpanii, piąty wynik w kraju. Do tego siedmiokrotnie sięgała po Puchar Króla. Największy sukces ostatnich lat to Puchar UEFA pod wodzą Rafy Beníteza (2004). W sumie pół tuzina europejskich trofeów liczy się tu mniej niż wynik obu finałów Pucharu Europy z lat 2000-01. Porażki z Realem i Bayernem pamiętane są w Walencji wyjątkowo gorzko, tym bardziej, że od tego czasu klub nie odgrywa takiej roli w Europie.

Przez 97 lat istnienia klubu przeważnie oglądano w Walencji plecy Barçy i Realu. Obecnie klub ma zły okres: czterech trenerów w ubiegłym sezonie, trzy zmiany w obecnym. Kibice pamiętający czasy Piojo Lópeza i Mendiety zawsze widzą w swoich piłkarzach trzecią siłę Hiszpanii – wybaczą piłkarzom wiele, ale nie upokorzenie z Barceloną i „Królewskimi”. Ekipa Los Che, „Ziomków” mobilizuje się na te pojedynki nawet z dolnej połówki tabeli i w trakcie serii porażek z najniżej notowanymi rywalami. Na środku karuzeli z trenerami, podczas problemów z klubową kasą czarno-biali są trudnym wyzwaniem dla obu wielkich rywali. Jestem pewien, że podobnie będzie w sobotnie popołudnie.

Klub z Mestalla spędził większość obecnej kampanii w strefie spadkowej. Debiutujący w La Liga Prandelli jest w klubie od pięciu minut. Jednak gdy przyjeżdża tu Barcelona, nie liczy się czternaste miejsce w tabeli. W takich przypadkach decyduje siła woli, statystyki ubiegłych tygodni są bez znaczenia. W poprzednich latach widzieliśmy jasny obraz tego, co potrafi zmotywowana Valencia. Tylko w dwu ostatnich sezonach Primery pozbawiła barcelońsko-madrycki duet łącznie 12 punktów.

Ta mobilizacja i wyniki przychodzą o tyle łatwiej, że VCF jak zawsze ma w składzie facetów znających się na rzeczy. Wyniki są hamowane problemami instytucjonalnymi i szkoleniowymi – oby minęły jak najszybciej, bo to miasto zasługuje na silną drużynę. Były trener włoskiej kadry na pewno musi zrobić porządek z obroną. Podstawowa para stoperów obecnie nie istnieje, grali wszyscy z czwórki Abdennour, Mangala, Garay, Aderlan Santos. Otwiera to możliwości dla barcelońskiego ataku. Znakomity w ostatnich tygodniach Diego Alves będzie potrzebował wsparcia od kolegów. Z Neymarem naprzeciwko ciężki dzień w biurze czeka Martína Montoyę, który przy wyżej ustawianym Cancelo szybko wmeldował się do pierwszego składu.

Dużo pewniej u gospodarzy sobotniego meczu wygląda środek pola i siła ataku. W pomocy bryluje trio Mario Suárez-Dani Parejo-Enzo Pérez. Tego zestawu może się spodziewać Barca. Trener Valencii ma też w odwodzie Álvaro Medrána, ciekawego 22-latka z Realu, który zaczął mecz z Alavés. Wspomniany João Cancelo jest pewniakiem na prawym skrzydle. Po drugiej stronie mogą wystąpić Santi Mina lub Nani. Problemy mięśniowe portugalskiego mistrza Europy sugerują, że wystąpi ten pierwszy, grający ostatnio ogryzki. Katalończycy muszą pamiętać, że w dwóch meczach zeszłego sezonu strzelił im dwa gole. W tych rozgrywkach po dublecie w I kolejce licznik mu się wyłączył. Do szybkiej gry kombinacyjnej przeciw nienaturalnie pozszywanej obronie Barçy dobrze nadaje się Zakaria Bakkali na „dziewiątce”. Najdroższy w historii zakup walenckiego klubu nie cieszy się moim uznaniem – obciążony metką 30 milionów euro Rodrigo Moreno raczej usiądzie na ławce.

Plan Barcelony będzie prosty. Liczą się tylko trzy punkty. Mniej styl, tym razem; jeszcze mniej techniczne fajerwerki. „Duma Katalonii” wyszła z wygranej nad City z urazami dwóch podstawowych piłkarzy, lecz w pogoni za Realem, Atlético i Sevillą wyklucza się szukanie wymówek. Luis Enrique zaskoczy, jeśli od pierwszej minuty wystawi Paco Alcácera.

Przewidywane składy (Challenger):

Valencia CF: Alves – Montoya, Santos, Garay, Gayá – Suárez, Parejo, Pérez – Cancelo, Bakkali, Mina

FC Barcelona: ter Stegen – Mascherano, Umtiti, Mathieu, Digne – Busquets, Rakitić, D. Suárez – Messi, L. Suárez (Alcácer), Neymar

Ostatnie pojedynki:

Liga 2015/2016:   VCF-FCB 1:1   FCB-VCF 1:2
CdR 2015/2016:   FCB-VCF 7:0   VCF-FCB 1:1
Liga 2014/2015:   VCF-FCB 0:1   FCB-VCF 2:0
Liga 2013/2014:   VCF-FCB 2:3   FCB-VCF 2:3
Liga 2012/2013:   FCB-VCF 1:0   VCF-FCB 1:1

Mecz ma faworyta i jest nim Barcelona, choć Valencia wcale nie jest bez szans. Kurs w STS na wygraną Barçy wynosi 1,42, za to za każdą złotówkę postawioną na wygraną gospodarzy otrzymać można 5,42 zł. Remis wyceniany jest na 4,50 zł.

Obejrzyj mecz w jakości HD z polskim komentarzem - KLIKNIJ TUTAJ

Udostępnij:

Komentarze (9)

Gorące tematy